Gisteren herinnerde Facebook mij aan een onderwijsstaking op het Malieveld in Den Haag. Mijn collega’s en ik waren daarbij en wij spraken toen met Lodewijk Asscher van de PvdA die ook op het veld aanwezig was. De PvdA is één van de partijen die ons, docenten, begrijpt en zich in wil zetten voor kleinere klassen, meer leerkrachten en minder werkdruk zodat wij kunnen doen waar we goed in zijn, namelijk talenten ontdekken bij leerlingen en ze daar bewust van maken.

In de jaren ’90 startte ik als docent in het onderwijs op het VMBO in de wijk Spangen in Rotterdam. Wat een fijne tijd was dat. Leerlingen en docenten van alle nationaliteiten en religies die er op school een succes van probeerden te maken. Ouders die in vaak moeilijke omstandigheden hun kinderen probeerden te steunen. Het was niet altijd makkelijk en het lukte ook niet altijd, maar bij velen ging het wél goed. Leerlingen die hun eigen talenten ontdekten, gingen vol vertrouwen hun toekomst tegemoet en sommige leerlingen werden bekende Nederlanders.

Het was een kleine school, waar iedereen elkaar kende en waar we als docententeam er samen voor probeerden te zorgen de leerlingen op de beste manier te begeleiden. Ik herinner me nog een wedstrijd van de bibliotheek Rotterdam waaraan we meededen, de Blauwbilgorgel. In het natuurkundelokaal kookten we vooraf grote pannen soep, waarna we in optocht naar het wedstrijdterrein liepen. Iedereen hielp mee, er was een enorme saamhorigheid. Onze tegenstander was een vmbo-school uit een heel ander type wijk en mijn leerlingen zagen daar erg tegenop. We vochten als leeuwen, maar helaas verloren we net. In feeststemming liepen we echter terug naar school. We konden trots op onszelf zijn, ook al hadden we niet gewonnen. Het was een avond om nooit meer te vergeten. Iedereen had gedaan waar hij of zij goed in was en samen hadden we daarmee een geweldige avond gehad.

Nog steeds probeer ik bij mensen om me heen te ontdekken waar hun kracht ligt. Als je daar dan achter komt en mensen zelf dat ook gaan herkennen, ontstaan er prachtige dingen. Nog steeds kijk ik graag op LinkedIn naar hoe mijn oud-leerlingen ervoor staan en niet zelden krijg ik dan een gevoel van trots, ze doen het zelf, maar daar heb ik als docent hopelijk toch een klein beetje aan bij kunnen dragen. Laten we geen leerfabrieken worden, maar de individuele mens blijven zien en laten we proberen ieders talent naar boven te halen. Daarvoor heb je gemotiveerde leerlingen en docenten nodig, die niet omkomen in werkdruk, maar echt tijd voor elkaar kunnen vrijmaken.

Inmiddels ben ik na ruim 33 onderwijs met pensioen. Ik heb in die jaren lesgegeven op schooltypes van vmbo-basis tot en met gymnasium. Het niveau maakt echter niet uit. Een leerling die zijn of haar talent ontdekt en daarvoor gaat, is vaak een blij mens en voelt zich thuis in de maatschappij. 

Louise Melchers