Hij leefde een geïsoleerd bestaan, in een seniorencomplex. Met behulp van enkele buren, die af en toe contact met hem hadden, kon Dichter van Dienst John van Sliedregt het onderstaande gedicht samenstellen.

Niet zomaar een vrijdag

Niet zomaar een vrijdag
Het land vierde
Een leven dat ooit begon
Mensen samen
Familiebanden aangehaald

Het contrast met jouw leven
Op deze dag extra groot
Geen gezelschap met Kerst
Een leven alleen
Van jouw naasten vervreemd
Jouw deur
Beperkt open voor anderen
Sporadisch contact

Een kerstcadeautje van de buurvrouw
De dag ervoor
Het werd gewaardeerd
Het ging goed met je
Tenminste, dat zei je

Te midden van zoveel andere bewoners
Toch een geïsoleerd bestaan
Kwam het door vroeger?
De foto van jouw ouders
Zorgde voor bittere verhalen
Voor mensen met belangstelling
Een grote mond
Je duwde hen weg
Je hoefde niet veel meer
Had alles gezien
Jaren als zeeman gevaren
Ook nog gebokst
Tenminste, dat zei je

Je voer een eigen koers
Jouw dagen en huis
Gevuld met afgedankte spullen
Je verkocht ze op rommelmarkten
Om ze een nieuw leven te geven
De fiets voor de deur
Jouw enige gezelschap op jouw tochten nu

Waarom stapte je
Op deze vrijdag op jouw fiets?
(Een beetje stram, zo stel ik mij voor)
Wat was jouw doel?
Een boodschap?
Zocht je nieuwe afdankertjes?

Het einde kwam onverwacht
Niet achter jouw voordeur
Maar buiten, op straat
Wat was de oorzaak?
Naast jouw fiets stierf jij
Een leven ten einde

Terwijl wij met elkaar
Een ander leven herdachten
In de eenzaamheid waarin je leefde
Nemen we nu afscheid
Ben je weer vrij nu?
Zoals toen je voer?

Je liet op die tweede kerstdag
Jouw lichaam hier achter
Op weg naar de rust
Wens ik je een behouden vaart

John van Sliedregt